Het begon een tijdje geleden. Een mentorsessie met een spervuur aan vragen die laagjes afpelden. Wáárom doe je wat je doet? Waar word je echt enthousiast van? Wat mag er blijven en wat moet er veranderen? Die vragen dwongen me om in de spiegel te kijken naar hoe ik de wereld zie.
Ik ben namelijk zo iemand die heel oud wil worden, maar liever niet ouder. Ik hou van verjaardagen, maar ik haat ze ook een beetje. Elke kaars op de taart voelt als een herinnering aan hoe razendsnel de tijd door onze vingers glipt. Ik zie het bij mezelf, ik zie het bij de mensen om me heen. En waar anderen er nuchter onder blijven, kan ik het bijna voelen schuren: de angst dat het gewone te snel voorbijgaat.
Tastbare herinneringen aan nu.
Het doel? Dat je later naar de foto’s kijkt en denkt: f*ck, wat was het fijn dat het toen even precies zo was. Want voor je het weet, is het moment voorbij. Maar door het vast te leggen, zorgen we dat het voor altijd blijft plakken.
Zullen we jullie verhaal ook op een gewone dinsdag vertellen?
